ΜΕΣΑ εἰς τὰς ἑορτὰς τῆς Παναγίας ἡ πιὸ λαμπρὴ εἶναι σίγουρα ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου.
Ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ Αὐγούστου ἀρχίζει ἡ ψυχικὴ προετοιμασία διὰ τὴν ἑορτήν. Μιὰ νοσταλγικὴ προσμονή. Νηστεία, καὶ τὸ ἀπόγευμα ἐμπρὸς εἰς τὴν σεπτὴν Εἰκόνα, μὲ εὐλάβεια καὶ πίστιν, ψάλλονται οἱ δύο παρακλητικοὶ κανόνες. Ὁ μικρὸς τὴν μίαν ἡμέραν (ποίημα Θεοστηρίκτου Μοναχοῦ ἢ Θεοφάνους) καὶ ὁ μεγάλος τὴν ἄλλην (ποίημα Βασιλέως Δούκα τοῦ Λασκάρεως).
Καὶ στὸ τέλος ὅλο σχεδὸν τὸ ἐκκλησίασμα, ψάλλει τὰ κατανυκτικὰ Ἐξαποστειλάρια. «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων συναθροισθήσαντες ἐνθάδε, Γεσθημανῇ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα· καὶ Σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».
Κι' ὁ Δεκαπενταύγουστος ἢ Δεκαπεντισμὸς χειραγωγεῖ τὴν εὐλαβικὴ ψυχὴ εἰς τὴν παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς· μὲ τοὺς θαυμασίους ὕμνους τῆς ἑορτῆς μὲ ἐκεῖνο τὸ ὀκτάηχο Δοξαστικὸ τῶν Ἀποστίχων. Τὴν ἄλλην ἡμέραν τῆς λαμπρᾶς πανηγύρεως ὁ πιστὸς θὰ εὐφρανθῇ ἀπὸ τὸ ἄκουσμα τῶν θαυμασίων καὶ ἀκατανικήτου ποιητικοῦ κάλλους κανόνων, τῶν ἁγίων ὑμνογράφων Κοσμᾶ καὶ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ.
Καλότυχος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἑορτάσῃ τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Παναγίας μέσα εἰς τὸ πνευματικὸ καὶ γλυκογάλανου κλῖμα τῶν Κυκλαδίτικων Νησιῶν.
Θὰ σιγοψάλλῃ μὲ ἐνθουσιασμὸ «πεποικιλμένη τῇ Θείᾳ δόξῃ ἡ ἱερὰ καὶ εὐκλεής, Παρθένε μνήμη Σου...» Καὶ «κροτείτωσαν σάλπιγγες, τῶν Θεολόγων σήμερον, γλῶσσα δὲ πολύφθογγος νῦν εὐφημείτω...».
Καὶ τότε ἡ ψυχή του θὰ πλημμυρίσῃ ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ ἐλπίδα, διότι ἡ μνήμη τῆς Παναγίας δὲν θυμίζει θάνατο καὶ φθορά, «Καὶ κλῖμαξ πρὸς Οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται...».
ΠΑΝΕΚΛΑΜΠΡΗ καὶ πανένδοξη ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἡ μνήμη τῆς Παναγίας.
Ἐστάθη ἡ συνεργὸς τῆς σωτηρίας μας. Ἐξ αὐτῆς «Θεὸς ἐσαρκώθη καὶ παιδίον γέγονεν ὁ πρὸ αἰώνων ὑπάρχων Θεὸς ἡμῶν».
Ἡ Παναγία μορφὴ τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἐπῆρε παγκοσμίους διαστάσεις, διότι ἐνσαρκώνει τὴν ὑπερτάτην καὶ Θείαν ἔννοιαν τῆς Μητρότητος. Στὸ πρόσωπόν της ἔχει ἐξαγιασθῆ ἡ Μητρότης.
Εὑρῆκε τρόπον ἡ Πανσοφία τοῦ Θεοῦ νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς ὅλα τὰ πλάσματά Του μιὰ Μάννα· τὴν Μάννα!
Μάννα, ποὺ θεμελιώνει μιὰ μυστικὴ καὶ μεταφυσικὴ συγγένεια μεταξύ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ἀδελφός μας ὁ Χριστός! Μάννα μας ἡ Παναγία!
Ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Γῆς ἀνευρίσκουν στὴ Παναγία τὴν Μάννα τους, καὶ τὴν θεωροῦν τόσον ἰδική τους, ὥστε τὴν θέλουν, ἀκόμη νὰ τοὺς μοιάζῃ μορφολογικά! Καὶ Ἐκείνη, μέσα στὴν ἀπέραντη ἀγκαλιά της, «πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν», κλείνει ὅλους!
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ἡ σχέσις της μὲ τὸν Ἑλληνικὸ λαό. Ἕλληνες ὑμνογράφοι τὴν ὕμνησαν. Ἕλληνες ζωγράφοι τὴν ἀπεθανάτισαν στὶς τοιχογραφίες καὶ ἁγιογραφίες τους. Ἡ ἐθνική μας συνείδησις ἔχει βαθύτατα διαφωτισθῆ ἀπὸ τὴν στοργικὴ παρουσία τῆς Παναγίας.
Μὲ τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας στὰ χέρια οἱ Βυζαντινοὶ κάνουν λιτανεία, ὅταν ἡ Κωνσταντινούπολις πολιορκεῖται, κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἡρακλείου, ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους. Καὶ νικοῦν μὲ τὴν χάρι τῆς Παναγίας!
Μὲ τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας ἐπὶ κεφαλῆς τῆς θριαμβικῆς πομπῆς, εἰσέρχεται ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. μετὰ τὴν ἀνάκτησί της ἀπὸ τοὺς Φράγκους.
Μὲ τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας λιτανεύουν οἱ μελλοθάνατοι Ὑπερασπισταὶ τοῦ Βυζαντίου, ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ στίφη τοῦ Μωάμεθ, μετὰ τὴν ἀπεγνωσμένη ἄμυνα ποὺ ἀπέληξε στὴν Ἅλωσι.
Τὰ αἰσθήματα τῆς λατρείας τοῦ λαοῦ μας – θὰ ἔλεγε κανεὶς μὲ κίνδυνο κάποιας ὑπερβολῆς – πρὸς τὴν Παναγία μας φαίνονται στὸ πλῆθος τῶν Εἰκόνων, τῶν Μονῶν καὶ τῶν Ναῶν, ποὺ κατακοσμοῦν τὸν Ἑλλαδικό χῶρο.
Ἡ Μεγαλόχαρη στὴ Τῆνο. Ἡ Καταπολιανὴ στὴ Πάρο. Ἡ Μυρτιδιώτισσα στὰ Κύθηρα. Ἡ Χρυσολεόντισσα στὴν Αἴγινα. Ἡ Γκρεμνιώτισσα στὴν Ἴο. Ἡ Κανάλα στὴ Κύθνο. Ἡ Κυκώτισσα στὴ Κύπρο. Ἡ Σπηλιανὴ στὴ Κρήτη. Ἡ Μεγαλοσπηλαιώτισσα στὰ Καλάβρυτα. Ἡ Σουμελᾶ στὴ Βέρροια, ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τὸν κατατρεγμένο Ἑλληνισμὸ τοῦ Πόντου καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Τὸ Ἅγιον Ὄρος, σωστὴ πολιτεία τῆς Παναγίας.
Ὀνόματα, ποὺ θυμίζουν θαύματα τῆς Παναγίας καὶ ποὺ ἔγιναν διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Μάννα· ποὺ ἱκανοποιεῖ τὰ αἰτήματα· ποὺ θεραπεύει πληγάς· ποὺ χαρίζει φῶς· ποὺ προσφέρει τὴν ὑγεία. Κανείς, ὅταν μὲ πίστι τὴν ἐπικαλεῖται δὲν μένει παραπονεμένος.
ΚΑΙ ΕΦΕΤΟΣ πανηγυρίζει ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικὸς λαὸς τὴν μνήμη τῆς Παναγίας. Κι' ὁ πανηγυρισμός πραγματοποιεῖται σ' ἕνα περιβάλλον προβληματισμένο ἔντονα. Σὲ μιὰ ἐποχή, γεμάτη σύγχυσι καὶ ἀντιφατικότητα. Σὲ μιὰ περίοδο, ποὺ οἱ Ἕλληνες καὶ γενικώτερα ὁ ἄνθρωπος διατρέχει τὸν ἔσχατο κίνδυνο μιᾶς πνευματικῆς ἀποδιοργανώσεως· ποὺ κινδυνεύει νὰ χάσῃ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, τὸν συγκεκριμένο λόγο τῆς ὑπάρξεως.
Σὲ μιὰ τέτοια λοιπὸν ἐποχή, οἱ καμπάνες τῆς Παναγίας, ὅπου κι' ἄν σημαίνουν, φέρνουν στὸν σύγχρονον Ἑλληνισμὸ κάποιο σοβαρό μήνυμα! Πὼς ἡ ἐπιβίωσις τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι συνάρτησι οἰκονομικοτεχνικῶν παραγόντων· ἀλλὰ ἀποτέλεσμα ἐξηυγενισμένου ψυχισμοῦ, ἐξαγιασμένου αἰσθηματισμοῦ.
Καὶ σ' αὐτὴ τὴν τόσον ἀναγκαία προσπάθεια ἡ Παναγία προσφέρει τὴν ἁγία ἀγάπη της· τὴν παντοδύναμη μεσιτεία της· τὴν ἐξιδανικευμένη ζωή της καὶ ὡσὰν ἄνθρωπος γενικά· μά, πρὸ παντός, ὡσὰν γυναῖκα· γυναῖκα ἐλεύθερη ἀπὸ κάθε μικρότητα, ἐμπάθεια, κοσμικὴ ματαιοδοξία, δούλη μονάχα τοῦ κυρίου. «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα Σου».
Ὁ δείκτης τῆς ἠθικῆς ὑπεροχῆς ἑνὸς λαοῦ εὑρίσκεται πάντα στὴν ἠθικὴ εὐαισθησία τῶν γυναικῶν του. Καὶ ἡ Παναγία θὰ εἶναι πάντοτε τὸ ἄφθαρτο ἰδιόγραμμα τῆς ὁλοκληρωμένης γυναίκας. Νὰ τὸ μήνυμα, ποὺ φέρνει ἐφέτος ἡ ἑορτὴ τῆς Παναγίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου