Η Καταπολιανή της Πάρου

 

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΚΥΚΛΑΔΙΚΟΝ ΦΩΣ", 1-8-1973)

Ο Διονύσιος Μπατιστάτος για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

 

"The children and the servants"

 

A true story told by Elder Ieronymos of Aegina (+1966) to Dionysios Batistatοs

 

The following text, which contains this story, was written in the Greek language by the late Dionysios Batistatos and sent to the late Sotiria Nousi (+2022), who published it in her book entitled "Elder Ieronymos of Aegina".

 

The privilege to become God’s children! The privilege to be adopted by God! The gift of Adoption! The greatest gift given by God to those who believe in Him. God opens the door of Paradise to all His adopted children, in other words, those who believe in Him. A unique gift enjoyed by Christian Orthodox believers. ***

Despite his efforts, a zealous Muslim in Constantinople seemed to be unable to perceive the spiritual truth associated with the gift to become God’s children (but do many contemporary "Orthodox Christians understand it too?).

Yet, the blessed Father Ieronymos, with several simple words the Holy Spirit put in his mind, managed to convince the zealous Muslin that it is only through Orthodoxy a nostalgic soul may find the coveted Paradise.

So many years have passed but Elder Ieronymos’ story has not been erased from my memory… Elder Ieronymos narrated this story to me, in a way full of modesty and humility, an evening when I visited his monastic cell in Aegina.

"In 1890s" he told me, "I was with my mother in Constantinople. I had recently been ordained to the priesthood. My mother’s sanctified soul and my mother’s persistent exhortations played a part in this story as well.

One day a Turkish police officer came to our house. “Papa” (Father), the Turkish police says to me, “the Chief Justice wants you.”
For a moment I was agitated. What did the great Judge want me to do? Were the Turks planning something against the unfortunate Greeks? I crossed myself, took my mother's blessing, and while preparing for anything that could happen, I made my way to the Chief Justice’s office.

As soon as I reached his office, the Chief Justice greeted me with a compliment. Then, the Chief Justice asked everyone that were in his office to get out (kicked all of them out of the office), he closed the doors tightly and started talking to me:
– “Papa (Father), I get a salary of 6 pounds a month; I keep 2 for my family’s needs; I offer 4 pounds to charitable causes: I take care of orphans’ weddings, I protect widows, I support to the sick and poor. I fast and pray with faith in God. When I am in court, first I make sure I find where the truth lies and then I decide guilt or innocence; I do not allow anyone to influence my decision, including threats and authoritative recommendations, not even suggestions from the Vizier...”

Then, with longing eyes, the Chief Justice lowered his voice and said: "Papa (Father), I will not go to the Heaven as you Christians say?".

Fr. Ieronymos diagnosed the unspeakable nostalgia and desire for Heaven (Paradise) that flared up in the heart of this non-Christian human being…. The aura of the Holy Spirit gently surrounded the Turkish Chief Judge…

Fr. Ieronymos, who, at that moment, acted as an instrument of Divine Providence, felt that the time to give the testimony of Orthodox Christianity had arrived and that through this testimony the Chief Justice (the Nostalgic for Paradise) was going to be drawn to the Truth.

Elder Ieronymos asked: "Tell me, your Honor, do you have children?"
"Yes I have" the Chief Justice answered.
"Do you have servants?", Fr. Ieronymos asked again.
"Yes, I have servants as well."
"Do you love your servants?"
"I love them because they are disciplined and execute my will."
"Do you intend to make them heirs to your estate when you die?"
"No!".
"Why not;".
"The right to paternal property belongs exclusively to legitimate children."

Father Ieronymos was silent for a moment. And then he continued decisively:
"Your Honor, based on what you just described in relation to what you do every day, you are definitely a good servant of God. But if you desire to inherit the Father's House, Heaven, you must become God’s child receiving His privilege as his legal child. In other words, you must embrace the Orthodox faith and be baptized."
And the Chief Justice accepted the recommendation. He resigned, left Constantinople, accepted Orthodoxy and was baptized.

*** Translator’s note: for further understanding the GIFT OF ADOPTION you may read Apostle Paul's letters as per below:

Paul often opens his letters to the churches with phrases like “God our Father” (Romans 1:7; 1 Corinthians 1:3, etc); these phrases apply to believers. Indeed, Paul explicitly teaches that we become God’s children by adoption. God lovingly takes in those who are in Christ as His.

“But when the fullness of the time came, God sent forth His Son, born of a woman, born under the Law, so that He might redeem those who were under the Law, that we might receive the adoption as sons,” (Galatians 4:4-5).

“He predestined us to adoption as sons through Jesus Christ to Himself, according to the kind intention of His will,” (Ephesians 1:5).

The idea that individuals become children of God by the grace of adoption, rather than by right of birth is also repeated in Paul’s letter to the Romans (Romans 8:15-23, 9:4-8). 

Ο Διονύσιος Μπατιστάτος για τον μακαριστό π. Χρύσανθο Βρέτταρο (+1981)

Σαν σήμερα 6/19 Ιουλίου, πριν σαράντα δύο χρόνια, στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Ιερομονάχου π. Χρυσάνθου Βρέτταρου, ομίλησε ο αείμνηστος Διονύσιος Μπατιστάτος, ο οποίος είχε συντάξει και μία νεκρολογία, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Εκκλησιαστικός Αγών" (Ιούλιος-Αύγουστος 1981).

Δημοσιεύονται ενταύθα και τα δύο αυτά ιστορικά τεκμήρια (η Νεκρολογία εκ του Αρχείου Νικολάου Μάννη, η ομιλία εκ του Αρχείου του αειμνήστου Διονυσίου Μαρίνου), μαζί με μία σπάνια φωτογραφία του Γέροντος Χρυσάνθου του έτους 1952 (εκ του Αρχείου του αειμνήστου Επαμεινώνδα Πριμάλη).

(Ο μακαριστός Ιερομόναχος Γέρων Χρύσανθος Βρέτταρος το 1952 - 

Αρχείο Επαμεινώνδα Πριμάλη)

(ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1981)

ΘΕΟΣ ΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΠΑΤΗΡ ΟΙΚΤΙΡΜΩΝ...

Το παρακάτω διήγημα του αλησμόνητου Διονυσίου Μπατιστάτου (ο οποίος σήμερα θα εόρταζε - Μνήμη Αγίου Διονυσίου εν Ζακύνθω - κατά το παλαιό ημερολόγιο που επί προσωπικού ακολουθούσε) γράφτηκε πριν 40 χρόνια ακριβώς. Αναφέρεται σε ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη κατά την διάρκεια της φρικτής ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων από τους Κομμουνιστές μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 (βλ. σχετικά εδώ, εδώ και εδώ). Η "ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου" "μιᾶς ἐπαρχιακῆς πόλεως τῆς Στερεᾶς", που αναφέρει ο αείμνηστος, είναι ο Ι. Ν. Αγ. Ιωάννου του Καλοκτένους στην Θήβα, ο "ἀλησμόνητος παπα-Χρυσόστομος" είναι ο μακαριστός π. Χρυσόστομος Σταμούλης (+1966), εφημέριος των Παλαιοημερολογιτών της Θήβας, και ο "μπαρμπα-Κώστας" είναι ο αείμνηστος αγωνιστής Κωνσταντίνος Τούτουζας (+1979), πρόεδρος του παραρτήματος Παλαιοημερολογιτών Θήβας και κουμπάρος του Διονυσίου Μπατιστάτου.

Από δεξιά προς τα αριστερά όπως κοιτάμε: π. Χρυσόστομος Σταμούλης, Διονύσιος Μπατιστάτος, Κωνσταντίνος Τούτουζας 

(Θήβα, δεκαετία 1950).

(ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1982)

Ἐκκλησία καὶ Ἐκκλησίαι

(ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1985)

ΟΜΙΛΙΑ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΟΝ 45ο ΨΑΛΜΟ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Δ. Μ. ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ)

 

(ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΑΠΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΡΓΑ, ΤΟΜΟΣ 55, ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ, 1973)

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ - ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ

 

(Το παρακάτω άρθρο συνέταξε ο μακαριστός Διονύσιος Μπατιστάτος σε ηλικία μόλις 26 ετών!  Δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων της Ελλάδος "Η Φωνή της Ορθοδοξίας", αρ. φύλ. 32 [19-5-1947] και αρ. φύλ. 33 [2-6-1947]. Θαυμάζει κανείς τὴν θεολογική πένα του, αλλά και κατανοεί γιατί εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως από τον Άγιο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη. Η φωτογραφία του - από το προσωπικό του αρχείο - περίπου από εκείνη την εποχή).

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Οἱ ἱεροί κανόνες! Ἀναμφισβήτητος ἡ θεοπνευστία των. Ἀπαραβίαστος ἡ ἱερότης των. Δέν δύναται νά ὑπάρξη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, χωρίς τόν σεβασμόν πρός τούς ἱερούς κανόνας.

Τελευταίως ὅμως παριστάμεθα μάρτυρες μίας ἀσεβείας πρός τούς  ἱερούς κανόνας  καί ἡ ἀσέβεια αὐτή δέν ὀφείλεται μόνον εἰς τήν περιφρόνησιν πρός τούς ἱερούς κανόνας, ἀλλά καί εἰς τήν ἀδιάκριτον χρησιμοποίησίν των πρός δικαιολογίαν ἐνεργειῶν καί πράξεων ἐγκληματικῶν.

Ὅλοι ἔχουν γίνει "κανονολόγοι". Ὅλοι κρατοῦν ὑπό "ἀμασχάλην" τό Πηδάλιον, τό φυλλομετροῦν νευρικῶς διά νά ἀνεύρουν εἰς αὐτό κανόνας, ἐρμηνείαν, ὑποσημειώσεις καί νά τά χρησιμοποιήσουν ὡς βολίδας, ὡς λίθους ἐκδικήσεως, ἤ ὡς περικάλυμμα ἀνοσιουργημάτων.

Δι᾿ αὐτό θά πρέπη νά ὁμολογήσωμεν ὅτι οἱ  ἱεροί κανόνες ἔχουν θεμέλια. Τά θεμέλια δέ αὐτά εὑρίσκονται εἰς ἀδιάρρηκτον ὀργανικόν σύνδεσμον μέ τό ἱεροκανονικόν οἰκοδόμημα. Δέν δύναται λοιπόν κανείς νά ναρκοθετῆ τά θεμέλια, διότι τό οἰκοδόμημα θά καταπέση.

Καί ποῖα εἶναι τά θεμέλια;

Τό Θεῖον καί Ἱερόν Εὐαγγέλιον!

Δέν δύναται  τό μῖσος πρός τόν ὁμόδοξον ἀδελφόν νά δικαιολογηθῆ ἀπό τούς ἱερούς κανόνας. Δέν ἠμπορεῖ ἡ πορνεία ἤ ἡ μοιχεία νά καλυφθῆ ἀπό τούς  ἱερούς κανόνας. Ὁ ἐγωισμός καί ἡ ἐκμετάλλευσις δέν πρέπει νά προστατευθοῦν ἀπό τούς ἱερούς κανόνες! Προηγεῖται ἡ Εὐαγγελική τελειότης καί ἀκολουθεῖ ἡ Ἱεροκανονική ἀκρίβεια. Ἡ ἀκολουθία αὐτή ἐβιώθη καί ἐκηρύχθη ἀπό ὄλους τούς Ἁγίους Πατέρας, κατ᾿ ἐξοχήν ὅμως ἀπό τούς ἁγίους μοναχούς τοῦ Στουδίου, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἅγιον Θεόδωρον Στουδίτην.

ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ καί ἀγανάκτησιν προκαλοῦν οἱ πηδαλιοκράται. Εἶναι οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι τῆς ἐποχῆς μας. Εἶναι αὐτοί πού ἀσχολοῦνται μέ "μωράς ζητήσεις" καί "ἔριδας νομικάς". Εἶναι οἱ ἀνόσιοι ἐκμεταλλευταί,

Θά πρέπη νά τούς γνωρίση "ἐκ τῶν καρδιῶν" ὁ εὐσεβής λαός, τό ταλαίπωρον αὐτό θῦμα τοῦ φαρισαϊσμοῦ των.

ΠΡΩΤΑ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον καί μετά τό Ἱερόν Πηδάλιον. Πρῶτα μαθηταί παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί μετά ἀδυσώπητοι κανονολόγοι, διά νά μήν ἀκούσωμεν τήν φοβεράν ἐπιτίμησιν "Οὐαί ὑμῖν Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί!".

Διαφθορά ἔχει διαβρώσει καί ἄτομα καί ἐκκλησιαστικάς ὁμάδας: καί ἡ διαφθορά αὐτή εἶναι συνέπεια τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον.

Πρῶτα, ἄλλωστε, διεκηρύχθη  καί ἐπιστεύθη τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί μερά διετυπώθησαν οἱ ἱεροί κανόνες. Πρῶτα ἡ χάρις καί μετά τό Δίκαιον.

Στῶμεν, ὄθεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου. Ὅπως δέν νοεῖται Ὀρθόδοξη ἐκκλησία χωρίς κανόνας, ἔτσι δέν δύναται καί νά ὑπάρξη Ὀρθόδοξος Χριστιανός χωρίς τά Εὐαγγελικά προστάγματα.

Αἱ πενιχραί αὐταί σκέψεις ἄς ἐπιλογισθούν μέ τό μήνυμα τῶν Στουδιτῶν. Αὐτοί λοιπόν μᾶς λέγουν: "αἵρεσις δέν εἶναι μόνο ἡ περί τό δόγμα πλάνη, ἀλλά καί ἡ ἀθέτησις τών Εὐαγγελικῶν προσταγμάτων".

Δ. Μπατιστᾶτος

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Ο Πυρσός της Ορθοδοξίας", αρ. 87 [9 Αυγούστου 1979])

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

 

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΕΝΟΡΙΑ" - αρ. 733 [20-12-1985])

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" σε δύο συνέχειες - αρ. 120 [20-5-1970] και 121 [10-5-1970]).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

"1979. Διεθνὲς Ἔτος τοῦ Παιδιοῦ". Μέσα στὰ τόσα πυροτεχνήματα, ποὺ ἐξαπολύει ὁ ψευτοπολιτισμός μας γιὰ νὰ ἐντυπωσιάση τὸν ἄνθρωπο, ἤτανε κι αὐτό: "1979. Διεθνὲς Ἔτος τοῦ Παιδιοῦ". Ὄχι πὼς δὲν ἀξίζει τὸ παιδὶ μιᾶς τέτοιας ἀφιερώσεως· ὄχι πὼς δὲν τοῦ πρέπει μιὰ τέτοια τιμή.

Μὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ ψευτοπολιτισμὸς καταδιώκει τὸ παιδί. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι μιὰ κραυγαλέα ὑποκρισία ἡ διακήρυξι αὐτὴ γιὰ τὸ παιδί!

Ὁ ψευτοπολιτισμὸς σὰν τὸν μανιασμένο Ἡρώδη, τὸ σκοτώνει πρὶν ἀκόμα γεννηθῇ· μὲ τὴν νομιμοποίησι τῶν ἀμβλώσεων καὶ τῶν ἐκτρώσεων. Ὁ ψευτοπολιτισμὸς τὸ ἀποβλακώνει καὶ τὸ ἐξοντώνει ἠθικὰ μὲ τὰ προϊόντα τῆς ἀντιπνευματικῆς του δημιουργίας. Ἡ Διεθνὴς Ὑποκρισία τὸ ἀρπάζει ἀπ᾿ τοὺς Γονεῖς του, τὸ καταδικάζει σὲ ὀρφάνια, σὲ πεῖνα, σὲ ἀθλιότητα!

Καὶ σοῦ ἔρχεται τώρα αὐτὸς ὁ ψευτοπολιτισμὸς νὰ διακηρύξη "τὰ δικαιώματα τοῦ παιδιού"!

Μονάχα ἡ Ὀρθοδοξία ἀγωνίζεται γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς παιδικῆς προσωπικότητος. Θἄλεγε κανεὶς πὼς ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παιδοκεντρική. Ὡς "παιδίον νέον" ἐμφανίζεται στὸ κόσμο "ὁ πρὸ αἰώνων Θεός". Τὰ παιδιὰ προτείνει ὁ Ἰησοῦς σὰν ἰδεογράμματα ἠθικοῦ βίου, στὰ ὁποῖα ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Λέγουν πὼς ὁ πατέρας τοῦ Ὠριγένη, ὁ μάρτυς Λεωνίδας, ὅταν ἐπέστρεφε στὸ σπίτι του, ἀσπαζότανε τὸ στῆθος τοῦ μικροῦ Ὠριγένη.

-Γιατὶ τὸ κάνεις αὐτό; τὸν ρωτήσανε·

-Γιατὶ εἶναι ἡ ἱερώτερη ἁγία Τράπεζα!

Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ θεωρητικὰ καὶ πρακτικὰ ἐνδιεφέρθη καὶ ὠφέλησε τὴν παιδικὴ προσωπικότητα. Προστάτευσε τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἀνέδειξε ἱερὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς κι ὄχι "σπορὰ τῆς τύχης"!

Καὶ σήμερα μονάχα ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ τὴν προστασία τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴ διασφάλισι τῶν δικαιωμάτων του.

Ἡ δυνατότητα αὐτὴ μεταφράζεται σὲ σκληρὸ ἀγῶνα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους (κληρικοὺς καὶ λαϊκούς). Πρέπει νὰ σώσουν τὸ παιδὶ ἀπὸ τὴ βιολογικὴ καὶ ἠθικὴ ἐξόντωσι, ποὺ τὸ ἀπειλεῖ.

Ἡ σωτηρία τοῦ παιδιοῦ εἶναι πρᾶξι ἀνθρωπιστικὴ καὶ ἐθνική!

Παιδιὰ ἐκφυλισμένα σημαίνει ἀνθρωπότητα καὶ Ἔθνος ἐκφυλισμένο!

Καὶ αὐτὸ ἂς σημάνη: Ἀγῶνα γιὰ τὴν καταδίκη τῶν ἀμβλώσεων καὶ τῶν ἐκτρώσεων. Ἀγῶνα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. Ἀγῶνα γιὰ ἕνα σωστὸ πνευματικὸ προσανατολισμό, ποὺ τὸν προσφέρει μονάχα ἡ Ὀρθοδοξία! Ἀγῶνα γιὰ νὰ διατηρήση τὸ Ἑλληνόπουλο τὴν πίστι του καὶ τὴν Ἑθνική του συνείδησι.

Οἱ ἀγῶνες ὅμως, γιὰ νὰ φθάσουν στὴ νίκη, χρειάζονται πίστι, μεθόδευσι, ἅγιο πείσμα καὶ ἀγάπη!

Καθηγ. Δ. Μπατιστάτος

(Περιοδικὸ "Ο ΠΥΡΣΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ", αρ. 78 [5/18 Φεβρουαρίου 1979])